walter: Heel triviaal

walter: Voor altijd, wat mij betreft

Westerpark United is niet dood.
Het weblog is misschien een beetje stil, maar er wordt nog altijd stevig gevoetbald.

Afgelopen zaterdag met twaalf man, zelfs. En dat terwijl ik al vergeten ben waar ik de hesjes ooit heb opgeborgen. Ballen kwamen geregeld bij de tegenstander terecht omdat die tegenstander uit een ooghoek sterke gelijkenis toonde met een medespeler.
Met onze hesjes, fel oranje, gebeuren zulke dingen niet, natuurlijk — elke bal komt dan heel erg aan.

En we worden allemaal zo goed. We staan er zelf versteld van. De trucendoos wordt niet altijd opengetrokken, want we spelen vooral effectief, maar inzicht en voetbalgogme vieren hoogtij. Steekpasses vliegen de tegenstander om de oren. Maar omdat we zelf ook de tegenstander zijn, doorzien we die steekpasses ook weer.

Ja; we zijn goed.
Het voetballen is een genot.

Maar wat onze zaterdagen (sinds de zon heeft besloten zijn zomeravonden ergens anders te vergeven, zijn we verhuisd naar de zaterdagmiddag) helemaal compleet maakt, is de soep.

Stephania kwam op het idee. Wat doen mensen hier in de herfst met hun vrienden, vroeg ze.
Nou ja, niks bijzonders, eigenlijk.
Dus sinds een maandje eten we soep, na het voetballen, bij een van de spelers thuis.
En een mooiere zaterdag zou ik me niet kunnen bedenken: voetballen met vrienden, en soep eten.

Westerpark United for ever.